Ora 12'

Sot kam tere diten qe bej te bashkohem me masen edhe me te vetveten. Po eci mbi te shkuaren duke protestuar qe te jem ne te tashmen. U be kohe qe me kujtohesh bashke me trishtimin dhe buzeqeshjen tende. Dashur pa dashur gjendesh gjithmone diku aty neper kujtime te fjetura apo qe i ngjajne nje tjeter jete. Edhe dje teksa isha ne autobuz me dukej sikur po kaloj ne cikle jetesh te ndryshme. Madje, nje lloj frike me pushtoi se mbase njerezit nuk me mungojne me aq shume. Vetmia eshte pjese e imja edhe une filloj ta shijoj.

Mall

Mall,

Mall per cdo rruge te Tiranes,
edhe njerezit e saj te varfer a te krekosur.
Mall edhe per kafenete qe duken sikur do dergjen,
per shetitjet plot vrull e monotone te pranveres.

Mall per te gjithe miqte e mi qe kryqezoheshim
neper rruge me endrren per te ikur nga ai qytet...
Sot e ikur, malli me kujton vetem nje Tirane te bukur pranverore.

Shkrimtaret e tastierave

U be disa kohe qe edhe une e kam harruar te shkruaj me pene sic thonin dikur. Shkrimtaret e nje epoke tjeter permendin ne shkrimet e tyre qe marrin penen, bojen apo edhe pikturat e aso kohe tregojne telajo dhe mjete teper te thjeshta mekanike per te shprehur ndjenjat e tyre edhe artin. Ndersa sot edhe une qe mendoja se do i shpetoja gjithe kesaj gjendem perballe nje tastiere duke shkruar frymezimet e mia ne nje tjeter menyre si dikur. Gjithsesi, kjo nuk i minimizon ndjenjat por ka nje hir te se vertete mbi magjine.

Magjia e te shkruarit ne leter edhe ne ekran eshte e skajme...nga njeri skaj ne tjeter por ndjenjat jane te thena edhe te ndjera si ne njeren menyre dhe tjetren. Sot, ne perendim eshte bere e modes te kesh sa me shume diploma edhe kualifikime sikurse kerkohet neper vende pune apo rrezume sikurse thuhet ndryshe. Eshte edhe kualifikim te shkruash sa me shume, te japesh mendime mbi nje teme apo tjeter edhe padashur te gjithe ne u beme shkrimtare. Jam dakort qe te gjithe ne si njerez e kemi kete dhunti por ama nje shkrimtari te vertete nese ja imponon nje sistem aq bindshem sikurse ne perendim ka dicka qe nuk shkon.

Sikurse une sot. Mbase, nje pjese narciste e imja po pranon qe une gjindem ne shkrimtaret e mire....mbase megjithse nuk kam marre asnjehere nje konfirmim nga turma...mbase ngaqe as me duhet e as nuk e dua. Pikerisht, ketu qendron problem i momentit te te gjitha ketyre studimeve ka shume procese konfirmimi. Ne nje menyre apo tjetren uniteti vjen edhe humbet. Ajo pjese e gjithsecilit e cila duket se eshte unike ne sistemin tone te edukimit ka filluar te shtypet edhe duke kerkuar nje model te se mires edhe perfektes. Padashur te gjithe thjesht kerkojme konfirmim edhe presim nje konfirmim qe jemi me te miret.

Se di as vete se si keto mendime po kuptohen. Gjithsesi ndjenjat e te jetuarit ne nje sistem te ketille dashje pa dashje do te programohen. Masat edhe turmat nuk jane te shendetshme per qenien njerezore edhe kjo duhet luftuar sa nuk eshte vone.

Marsi i Veriut

Ketu Marsi ka tjeter arome edhe tjeter ngrohtesi. Dielli eshte i ftohte por perendon ngadale edhe pushtueshem. Dalengadale, qielli duket sikur pushton token. Mbase keshtu eshte perendimi kudo neper bote por une kam ca kohe qe i jap me shume vemendje edhe kohe. Mbase!

Kishte disa dite qe zymtesia kishte pushtuar gjithcka dhe nje hije trishtimi mbulonte lagjen perreth. Qe dite dite e Shtune kur cdo gje u ringjall si me magji. E diela u be Universale si dikur, e Dielle. Mora bicikleten si zakonisht per tek strofulla ime aty ky pasqyra e liqenit skajohet me rrezet.

Lulet po celin edhe me kembengulje kerkojne mbijetese. 

E huaj

Zogjtë ja morën këngës,

dje në mëngjes, e sot në drekë.

Ngaqë të këndoja s'dija
u perpoqa të të flas,

në gjuhën  time,
gjuhën e kraharorit.

U stërmundova të gjeja fjalët,

dhe çalë-çalë po të shkruaja Shqip,

vura re që Shqipja po më braktiste.

E atëherë, u ndjeva e huaj,
si ne gjuhën time, si ne gjuhen tuaj.

Se të ndjerit e huaj,

është ndjesi e vranët, e athët dhe e hidhur.

Ashtu e huaj, një rrugëtim të larget nisa,

ama, më pranë vetes unë u gjenda,
e krijova një strehë,

brenda shkronjave të poezisë sime.

Cicerimat e shiut

Shiu kishte dite qe nuk pushonte ne fshatin e zymte. Qiellin kam kohe qe i kam harruar ngjyren blu sikurse e mbaj mend ne Tirane. Po behen jave edhe gati muaj qe i bekuari Diell na ka lene shendene. Bora hera-heres te qeteson edhe nje fije drite percjell mbi dritare ne mengjese te pergjumerta e te erreta. Qirinjte ndizen ne cdo dhome duke kerkuar heshtazi ngrohtesi te larget. Kartolinat u bene dixhitale ne kete shekull edhe une padashje kujtoj miqte e mi te shperndare neper bote me mall edhe nje buzeqeshje e trishte me ledhaton fytyren. Disa lote jane te lejuar te shprehin nje ndjenje nostalgjie, malli, gezimi apo mallegjinmi thjesht ne shenje proteste te nje te shkuare qe s'kthehet me. Mbase disa kujtimeve te te tjereve, te vetvetes apo ndoshta thjesht te disa ndjenjave qe buronin krejt ciltersisht edhe femijerisht ne nje kafene te dikurshme.
Valevitem ne te tashmen duke i bere himn lumturise se djeshme.

Shiu s'po pushon as sot sikurse dje. Ditet po behen gati-gati te njejta por une s'jam me si dje. Dalengadale kujtimet marrin udhen edhe une fluturoj bashke me to. Pemeve te gjelberta pertej xhamit te dritares u jane shtuar gjethet sikurse kujtimet e mia. Disa zogj cicerojne edhe pse qielli eshte gri. Mendimet e mia fluturojne bashke me ta duke kerkuar nje tjeter qiell dhe strehe. Enderrimet u bene pjese edhe te dite-nates. Zymtesia e diteve ketu me dhuron thjesht deshire per t'u larguar serish ose per te qendruar perhere ne kete ndjesi largimi. Sikurse shume prej nesh e beme tonen kete ndjesi qe s'i jap dot nje emer, por di te them qe duket sikur nuk rrojme dot pa te...te qenurit larg dhe rrahje e plasaritje zemre per t'u kthyer pas.

Shiu pushoi por zymtesia gri vesh qiellin edhe ajrin gjithkund. Mendimet serisht fluturojne atje ku qielli ishte blu, dielli shnderrinte edhe ne dite te varfera. Kafenete mbusheshin me te qeshura edhe me biseda ankimesh. Ishte nje lumturi letargjike por serish kerkonim qe te largoheshim...dhe keshtu maratona e nje ikjeje per te gjetur nje tjeter lumturi ka nisur prej kohesh. Dalengadale ikja do i zere vendin lumturise letargjike per te nisur nje rreth vicioz serish.

Dhe shiu fillon serish...

Debora e pare

Mengjesi qe i bardhe edhe i brishte,

dalengadale u duk sikur rete zbriten ne toke

Dhe ja ku ja filloi magjishem debora e pare,

fiashka qe ndjekin njera-tjetren

papritmas, cdo gje u mbulua ne kuverta te pambukte

Krejt e magjishme dhe e fresket,

bie paqesisht mbi floket e faqet tona

ledhatueshem ze vend mbi peme e cati shtepizash

Gezimi jone feminor s'ka kufi 

te qeshura e lojera te se shkuaresh 

behen njesh me ty dhe ne rrokullisje hidhemi me ty

Nata dalengdale bie por bardhesia jote i ben sfide,

nuseron gjithkund sonte edhe buzeqesh me mister

Edhe diellit i vodhe dashurine sot,

kur qoshke me qoshke re plot e perplot.

E kendshme, e paqte edhe e heshtur 

bie sot nga qielli pareshtur...

Te ky atdhe i dyte a i trete, je debora ime e pare

le strehen qiell e vallezueshem shtrihesh ti mbi bar...