Se ti te dielen
erdhe e me takove,
e te henen s’me
the asnje fjale,
e te marten ike
pergjithmone.
Pa na pyetur,
pa e ditur,
krejt papritur.
E une mbijetoj te
merkuren,
e ti me mungon
te enjten.
E te
premten, me këput malli per ty.
E shtune,
e diele,
ti nuk
erdhe me,
e kjo nuk
eshte normal,
e mua me
duhet te jetoj
krejt normal,
te Hënën deri te
Dielën,
sikur javet s’kane
mbarim,
sikur mbarimi s’ka
fund,
sikur fundi
s’ka fillim,
e ne vijme
e ikim,
krejt
normal.
