Qiejt fluturonin neper re,
ngjyra te perhimta qe fshihen.
Nje qen qe leh dhe mace qe dashuronin.
Qendrova aty ne kolltukun qe lekundej
teksa rehatohesha,
dhe gjyshja e Arditit me pershendet me plot perzemersi:
"Si je xhan? Futu brenda se po ben ftohte!"
Hena doja qe te dilte me heret,
por ajo po priste mbremjen.
Ne muzg dielli ikte ngadale,
perballe meje me nota te vakta.
Mendimet me ngrine dhe rete i bashkuan
bashke me qiellin u bene nje.
Dalengadale po binte nata
e yjet filluan te me benin shoqeri.
Zerin e henes prisja,
ulerimat e nates te me zgjonin.
Papritmas cdo gje ra te flinte
ndersa une, ti dhe hena gjetke fluturonim.
Kur njeriu të çlirohet nga konceptet kohë dhe hapesirë do mund të ndihet i lirë edhe i rëndë si ajri. Atëherë kur të ç'materializojë, sekondat, orët, ditët...me pak fjalë kur të ndalojë numërimin, nga i pafuqishëm njerëzor do të behët një i plotëfuqishëm zero. Tek të ndjerit hiç edhe bosh është plotëfuqishmëria më e lartë njerëzore. Të qënurit zero të bën të ndihesh infinit. Hiçi është përjetësi...
Tuesday, June 4, 2013
Subscribe to:
Posts (Atom)
Krejt normale
Se ti te dielen erdhe e me takove, e te henen s’me the asnje fjale, e te marten ike pergjithmone. Pa na pyetur, ...
-
Sot kam tere diten qe bej te bashkohem me masen edhe me te vetveten. Po eci mbi te shkuaren duke protestuar qe te jem ne te tashmen. U be ko...
-
Mbrëmje mes kalimtarësh, avuj fixhani çaji si shtëllunga resh, zëra violinash, puthje të të dashuruarve, trokitje gotash vere, mjaulli...
-
se pritja te rendon ne shpatulla, si nje pallto dimri e lagur. se dashuria te rendon ne stomak, si nje femi nente muajsh qe nuk lind. ...