Teksa mbremja dalengadale binte mbi qytet une edhe ti beheshim gati per te shijuar liqenin qe ishte prane strehezes sone. Liqeni u be shtepiza jone e mbremjeve te blerta e te gjata. Ne diskutime te zjarrta shpirtrat tane u perveluan me erresiren e nates. Ditet u duken sikur fluturuan dhe me pas ti nuk ishte me. Nje boshllek i zymte kishte peshtjelle te gjithe qenien time. Dhoma ndihej si e qelqe dhe si e pashpirt...