Sot eshte thjesht nje tjeter e Marte. Ndersa perpelitem ne nje vorbull te shoqerise per te gjetur nje tjeter qenie qe te kem nje bashkebisedim mirekuptues, nje Diell kokeforte pothuajse me erreson veshtrimin. Ne nje erresire Diellore mundohem te kerkoj Henen. Pa kuptuar kam nisur nje rrugetim drejt nje udhe te verber.
Hera-heres ndalem ne nje cope rruge edhe mbyll syte per te enderruar. Enderroj sikur te mund te ecja ne nje Qiell te gjelber edhe te ndaja udhen me bashkeudhetare flutarake.
Eci mbi re edhe hedh nje hap, dy hapa, tre hapa e pastaj behen kater, pese, gjashte...
Humbas sensin e numerimit dhe Dielli me sjell driten. E gjithe erresira shuhet edhe filloj ecjaket ne qytet si nje qenie tokesore.
